يک صدا...
يک آرامش...
اصلا آدم تاريخ مصرف داري نبودی.

آنانکه آفتاب را به زندگي ديگران ارزاني مي دارند ، نمي توانند خود از آن بي بهره باشند.

« سر جيمز باره »

بازهم خبري از تو.تو يي که دور بودي و خاطره و فراموش!گفته اند مدتي است زير همين آسمان نفس ميکشي.همين نزديکيهاي من.توي همين خيابانها و کوچه ها وشکم سراها!!
ميدانم هرگز آنچه سنگينم کرده بقاياي يک عشق خاک خورده نيست؛ چندي است تا دلم عشقت را خانه تکاني کرده،گفته بودم که؟!
هرگز دلخور از اتفاقات تازه زندگي ات هم نيستم؛که هرچند شايعه،سندي بر روي دلايل بطلان تو در من است.
معلوم است که ديگر نمي خواهمت!!شايد آنچه سنگيني مي کند خاطره و يراني باورهاي ساده دلم باشد،اينکه دلم ديگر بلد نيست دوست داشتن را دوست بدارد و ناخود آگاه از آن مي پرهيزد!
"همين خوبست...........همين؛خوبست!"

"نمی دونم اینو کجا خوندم!"

اگر خواننده شدم هيچ ترانه اي براي آدمهايي که سقف خاطرات زندگيم را ساختند نخواهم خواند ...

امضا : سوم شخص ِ " مني" که خاطراتش سقف نداشت .

به سراغ من اگر می آیید

پشت هیچستانم.

پشت هیچستان جایی است.

پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصدهایی است

که خبر می آرند از گل واشده دورترین بوته خاک.

روی شن ها هم،نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح

به سر تپه معراج شقایق رفتند.

پشت هیچستان چتر خواهش باز است.

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا می آید.

آدم اینجا تنهاست.

و در این تنهایی،سایه نارونی تا ابدیت جاری است.

 

به سراغ من اگر می آیید

 نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من.

اولش هیچی نمی خوای . فرقی نمی کنه ... چی بگی چی بشنوی ...کمی بعد دلت می خواد داد بزنی اما زود خفه می شی .... ترجیح میدی ساکت باشی و همه چیز آروم باشه .... آخراش از همه چیز زده می شی . نوشتن می شه مصیبت ... زجر... ولی هم چنان ادامه میدی .... بعد احساس می کنی شلوغ شده . بنابراین بیشتر آدمایی که باهات بودند رو طردشون می کنی ... و فقط می نویسی برای اینکه جایی هست و باشه که تو دوستش داشته باشی. جایی که شاید نوشته هاش قشنگ نباشه شاید به درد هم نخوره ولی چهارچوبش تو رو پایبند می کنه تو رو اسیر می کنه . دل کندن ازش خیلی راحته به راحتی دو بار کلیک کردن ولی .... سعی می کنم به نوشته های اینجا علاقه مند بشم ... سعی می کنم.