زندگي .... شايد ،
ولي مرگ هيچوقت نمي تونه تاريخ مصرف آدما رو توي ذهن ما به انقضاء برسونه...--- مجازي ايم ولي احساس داريم ، گريه امونش بده ... واقعاً متاسفم .
هميشه توي زندگيمون آدمايي هستند ، آدم خوب ، آدم بد ، آدم معمولي ، آدم سر بلند ، آدم سربه زير ، آدم حيوان صفت ، آدم فرشته نما ، ..... ولي من اگه بخوام عاشق بشم" عاشق آدم بدي خواهم شد که خصوصيات مثبتش را جار نميزند " ...!
مي دوني شده مثل اين آدما که توي همه ي قصه هاي نا نوشته ي همه ي آدماي خوب گـُم مي شن . براي اينکه دوست داشتند با صدايي که فقط شنيده بشه نا خونده باقي بمونن .
روزهايي با خاطره هاي بدِ ، تنفر انگيز ِ قشنگِ آدم سخت کن !
.
اونروز هواپيما که نشست وقتي ديدمت تازه فهميدم که دلم اصلا برات تنگ نشده بود . شايد من ديگه اون دختر کوچولوي نازک نارنجي تو نيستم که يه شب بدون تو خوابش نمي برد اما مطمئنم تو هنوز همون باباي دوست داشتنيه مني ! ولی اگه دلم برات تنگ نشده یعنی دل تو هم واسه ی من تنگ نشده ، این یه قانونه . من دوستت دارم پس تو هم قطعا دوستم داری بابایی ، اینم یه قانونه ...
کتابخونه و خارجی ها و بچه ی آرومشون و پیرزن که نیم ساعت از اینترنتشو گذاشت واسه ی گشتن دنبال یه کاغذ مسخره و تایپ کردن با عینک ته استکانی و دختره و ببخشید خانم " من یه مشکل دارم " : سایت سنجشو می خواستم !... و کلاه این پسر انگلیسیه که منو یاد رابین هود میندازه و خنده های یواشکیه دختره روبرویی و منی که به این فکر می کنم که این سوراخ های توی دیوار اینجا چقدر خوبه ! عاشقشون شدم!
تو چقدر خوب بودی
پیرمرد کودکی های من.
- چیزی که فقط چند لحظه می تونه خوشحالت کنه ، ارزش همیشه بودن رو نداره .
اصلا یک گورکن بیاورید گوره همه ی ما را یک جا بکند و دستمزدش هم چون زیادیم نصفه حساب کند و برود تا خیال همه ی ما برای همیشه راحت شود . از دست همه ی آدمهایی که هنوز بوجود نیامده لافِ مُردن می زنند .
صبح بلند شی دنبال وسایلت بگردی ، تا عصر کفشاتو تو کثیف ترین جاهای ممکن دنبال خودت بکشی ، با همه کس و همه چیز به خاطر هیچ چیز دعوا کنی ، به راننده های تاکسی و آدم های توی پیاده رو اخم کنی ، لابه لای جزوه هات دنبال یه چیزه آشنا باشی ، بری به یه ملّتِ پشت میز نشین ثابت کنی که آپی و باید حداقل به خاطر نیاز خودشون هم که شده بهت سر بزنن ، به مسخره ترین چیزای ممکن الکی بخندی ( این رفتار توی عید بیشتر مشاهده شد!) ، دغدغه ی خرید بلیط و کرایه ها و هزار و یک کوفته زهر مار دیگه ، ...
از فردا دوباره روال عادیه زندگی و من این روال عادی رو با تمام پیچیدگی های بی موردش دوست دارم ، تو* هم دوست داشته باش .* منظورم "شما" بود ولی هر چی سعی کردم نتونستم کلّی بگم!
- فقط از "من" می نویسی و این "من" اونقدر بزرگ می شه که اینجا واسه ی از "من" نوشتن جا کم میاری ! و این خوبه . (؟)
اولش هیچی نمی خوای . فرقی نمی کنه ... چی بگی چی بشنوی ...کمی بعد می خوای داد بزنی اما زود خفه می شی .... ترجیح میدی ساکت باشی و همه چیز آروم باشه .... آخراش از همه چیز زده می شی . نوشتن می شه مصیبت ... زجر... ولی هم چنان ادامه میدی .... بعد احساس می کنی شلوغ شده . بنابراین بیشتر آدمایی که باهات بودند رو طردشون می کنی ... و فقط می نویسی برای اینکه جایی هست و باشه که تو دوستش داشته باشی. جایی که شاید نوشته هاش قشنگ نباشه شاید به درد هم نخوره ولی چهارچوبش تو رو پایبند می کنه تو رو اسیر می کنه . دل کندن ازش خیلی راحته به راحتی دو بار کلیک کردن ولی .... سعی می کنم به نوشته های اینجا علاقه مند بشم ... سعی می کنم.
باورم شده بود که شکلکهای مسنجر، میتونن، همهی اداهایی که میخوام رو، بدون سرفه، عطسه، خمیازه،لهجه،ترس،لودگی،خجالت، خنده،تمسخر، دلتنگی،اندوه،خستگی یا سوء تعبیر برات در بیارن.
امّا ورژن مسنجر من،
از اونی که تو هر روز استفاده میکنی
یه شببهخیر و نیم،
قدیمیتره...~~> هُــــــرم .