... که حتی این ارزش فکر کردن هم نداره . چند روز چند شب یا اصلا چند سال برای خراب شدن برای اینکه ذره ذره فسیل شدنتو به رخ خودت بکشی برای اینکه بفهمی دیگه هیچی نیستی . برای اینکه من خر بودن رو تجربه می کنم . برای اینکه تلاش می کنم جون می کنم که آخرش مامان از دستم ناراحت بشه ... که من بگم واسه آینده واسه افتخار یکی دیگه که نمی دونم کیه و فقط دوست دارم بهم افتخار کنه جون می کنم ، کار می کنم ، درس می خونم ، و خونواده بشه آدمایی که فقط جمعه ها می بینیشون ... مثل فرار می مونه ... مثل مرگ ... مثل من .... مثل خیلی ها . مثل اون آدمایی که اولین بار که می بینیشون آدم حسابشون می کنی ، مثل پرده ی آخر یه نمایشنامه در کنار عزیزی که وجود نداره ...   . شب از نیمه هم گذشته است ، کوچه حال ندارد جنگل جانوران وحشی را تجربه کند ...    . این پست هم به ثبت میرسد ، این عاقل هم به ناکجا میرود ! وسوسه می مونه واسه زغالی کردن دستات و کشیدن روی دیوار و پرده های سفید اتاق و نقطه و پایان .

با خودم و تنم خیلی غریبه شده ام رفیق !

ما ،
نه یه مزرعه ی کوچیک داشتیم نه یه زمین واسه کشاورزی نه مترسک نه سگ ! نمی تونستیم بشینیم بلند بلند کتاب بخونیم و یا فیلم ببینیم . ما فقط یه خونه داشتیم زیر آب ، ته اقیانوس ، یه خونه ی شیشه ای بود . صبحها با صدای ماهی ها از خواب بیدار میشدیم . من از خیس شدن بدم میومد اما خوب این چیزها مهم نبود .
ما فقط یه خونه ی شیشه ای زیر آب داشتیم و این آخرِ خوشبختیمون بود ...

من خوب نیستم ، پیرم ، فرسوده ام ، غمناکم ، نمناکم ، دلتنگم .
من صبور نیستم ، بی تابم ، بی باکم ، بی حالم !
پیرم ، فرسوده ام ...
خوب نیستم

... که اين حصارها چقدر تحريک کننده اند . من فقط  دلم يک قطعه ي ادبي سنگين مي خواهد تا در ازدحام موسيقيايي شبهاي خلسه وارم همچنان تکرار شود و نفهمم و نفهمم و نفهمم و همچنان نفهمم ...

هیچ حواست هست که اصلاْ حواست نیست ؟

خدا ، کجای عالم سیر می کنی ؟ دنیا و آخرتو فقط بنده های خوب نمی سازن ...

گریه دارم ، حواست نیست

و من دلم می خواهد فقط باور کنی که همه چیز یک جور خوب و راحت و بی دردسر مانده است سر جایش ... خاموش ... آروم و همچنان بی انگیزه .

پینوشت : چقدر تنهام.