: مصريان باستان زندگي اين جهاني خود را بيشتر در انديشه پايندگي و تامين سلامت و شادي در زندگي بعد ازمرگ مي گذرانيدند. انسان مصري ميان روح و جسم جدايي نمي شناخت و معتقد بود که از لحظه ي تولد يک 'خود' ديگر با انسان همراه مي شود . اين 'خود' ديگر که "کا" ناميده مي شد ، به عقيده او بعد از مرگ در درون جسد لانه مي گرفت و به حيات خود ادامه ميداد ، و انسان مصري براي تامين امنيت زندگي "کا" مي کوشيد بدن مرده را تا حد امکان از صدمات و ضايعات حفظ کند . موميايي کردن يکي از راههاي حفظ جسد بود . اما کار به همينجا ختم نمي شد . براي "کا" غذا و آشاميدني ، و همچنين لباس و لوازم مورد نياز زندگي تامين مي شد و تنديسهايي از متوفي در طاقچه هاي کم عمق داخل مقبره قرار مي گرفت تا در صورت پوسيدن جسد مسکن"کا" شود.